- قرآن کریم
1. ابن عربی، محمد بن علی، (بیتا). فصوص الحکم. ترجمه و شرح: سید جلالالدین آشتیانی. تهران: نشر مولی.
2. ابنسینا، حسین بن عبدالله، (۱۳۸۳). الشفاء: طبیعیات، مقالات حرکت و زمان. ترجمه و تحقیق: عبدالرحمن خراسانی. تهران: حکمت.
3. امامی، محمد. (۱۳۹۱). «تحلیل فلسفی دعا در پرتو رابطه انسان با خدا». فصلنامه معرفت فلسفی، ۴(۱۶)، ۴۵–۶۲.
4. بسیطی، مسعود. (۱۳۹۹). «دلایل تأخیر در استجابت دعا از منظر قرآن و روایات». پژوهشنامه معارف اسلامی، ۲(۳)، ۸۷–۱۰۲.
5. باقری، مصطفی. (۱۳۸۹). «تحلیل معرفتشناختی دعا». پژوهشهای فلسفی کلامی، ۴(۲)، ۷۵–۹۸.
6. حسینی، فاطمه. (۱۴۰۰). «تحلیل کلامی رابطه دعا و اجابت در قرآن با تأکید بر صفات الهی». مطالعات قرآن و حدیث، ۲۵(۲)، ۴۵–۶۸.
7. حیدری، محمد. (۱۴۰۲). «زمان الهی در فلسفه اسلامی و تأثیر آن بر فهم دعا و اجابت». فلسفه و کلام اسلامی، ۲۱(۴)، ۵۹–۸۴.
8. خواجهپور، محمد مهدی.، و محمدی مزرعهشاهی، مجتبی. (۱۴۰۳). «چالشهای استجابت دعا از نگاه قرآن، حدیث و عقل». الهیات و معارف اسلامی، ۵(۴)، ۱۱۵–۱۳۴.
9. رستمی، نرگس.، و ساداتنیا، مریم. (۱۳۹۸). «بررسی فلسفه دعا و تأخیر در اجابت از منظر علامه طباطبایی». پژوهشهای فلسفه اسلامی، ۱۶(۱)، ۷۵–۹۲.
10. رضایی، محمد. (۱۳۹۰). «تبیین فلسفی تأخیر در اجابت دعا». فصلنامه قبسات، ۵(۱۹)، ۵۵–۷۲.
11. راغب اصفهانی، ابوالقاسم حسین بن محمد، (1412)ق، المفردات فی غریب القرآن، دمشق، دارالقلم.
12. زمخشری، محمود بن عمر، 1417ه ق، کشاف عن حقائق التنزیل و...، بیروت، دار احیاء تراث عربی.
13. ساداتنصیری، سکینه. (۱۴۰۱). «تأخیر در اجابت دعا و نقش تربیتی آن در سلوک ایمانی». مطالعات اخلاقی و تربیتی اسلام، ۹(۳)، ۱۱۰–۱۳۲.
14. سجادی، سید جعفر. (۱۳۸۰). فرهنگ اصطلاحات عرفانی. تهران: نشر علم.
15. سهروردی، شهابالدین یحیی. (۱۳۸۴). المقاومات. تهران: مؤسسه مطالعات اسلامی.
16. صدرالدین شیرازی (ملاصدرا). (۱۳۸۳). الأسفار الأربعة. تحقیق: محمدرضا مظفر. قم: دار المصطفی.
17. طباطبایی، سید محمد حسین. (۱۳۸۶). نهایة الحکمة. قم: نشر اسلامی.
18. .................، .................... ، (۱۴۲۷ق). المیزان فی تفسیر القرآن ،قم: دفتر انتشارات اسلامی.1386
19. طوسی، نصیرالدین. (۱۳۸۴). تلخیص المحصل. ترجمه و تحقیق: حسنزاده آملی. تهران: نشر دانشگاهی.
20. ........................، ...................... (۱۳۸۶). تجرید الاعتقاد. تصحیح: غلامرضا فیاضی. قم: مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی.
21. فخر رازی، محمد بن عبدالله. (۱۴۲۰ق). مفاتیح الغیب (تفسیر کبیر). بیروت: دار احیاء التراث العربی.
22. قشیری، عبدالکریم. (۱۳۸۵). الرسالة القشیریة. ترجمه: حسین خدیوجم. تهران: نشر نی.
23. کلینی، محمد بن یعقوب. (۱۴۰۷ق). الکافی. تحقیق: علیاکبر غفاری. تهران: دارالکتب الإسلامیة.
24. گرجی، احمد. (۱۳۸۵). «زمان در فلسفه اسلامی». فصلنامه معرفت فلسفی، ۲(۸)، ۲۳–۴۰.
25. مکارم شیرازی، ناصر. (۱۳۸۶). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب الاسلامیه.
26. معرفت، محمدهادی. (۱۳۸۲). التفسیر و المفسرون. قم: مؤسسه التمهید.
27. مطهری، مرتضی. (۱۳۸۵). انسان و سرنوشت. تهران: انتشارات صدرا.
28. ...................... ، .................... ، (۱۳۸۷). عدل الهی. تهران: انتشارات صدرا.
29. نصیری، فائزه و همکاران. (۱۴۰۰). «زمان الهی در فلسفه اسلامی و تأثیر آن بر فهم دعا و اجابت». رساله دکتری، دانشگاه علامه طباطبایی.
30. واعظزاده، محمد. (۱۳۸۸). زمان در قرآن. مشهد: بنیاد پژوهشهای اسلامی.
31. یزدانپناه، محمدرضا. (۱۳۹۱). زمان در حکمت متعالیه. قم: پژوهشگاه علوم انسانی.
32. هاشمیان، مهدی. (۱۳۸۹). زمانشناسی عرفانی. تهران: نشر علم.
